Zapraszamy na poetycko-wizyjny wieczór Grzegorza Walczaka "Taniec Erosa z Dusiołem". Skąd taki tytuł? Oddajmy głos autorowi:
"Postanowiłem połączyć dwa moje utwory poetyckie, dla których wspólnym mianownikiem jest stylistyka słowotworzenia:

„Dusioła” – monodramu o poetyckiej, baśniowej aurze
„Roznamiętów” – to żartobliwe wiersze z mojego tomiku pod tym samym tytułem.
Monodram pt. „Dusioł” wykluł się z wcześniejszego, nieco obszerniejszego tekstu mojego kameralnego spektaklu pt. „Taniec z dusiołem” na dwoje aktorów (Facet i Dzieweczka). Jeszcze przed pandemią występowałem w nim z Barbarą Dziekan przy współudziale koncertującego Krzysztofa Ścierańskiego, który przysposobił swoją muzykę na potrzeby tego spektaklu. Wiele lat wcześniej w „Tańcu z dusiołem” towarzyszyłem na scenie Wojciechowi Siemionowi, a przygrywały nam Maria Pomianowska na dawnych instrumentach i Alina Mleczko na saksofonie. Ten mój poemat stał się podstawą scenariusza do spektaklu pod tytułem „Dusioł”, który znalazł się w repertuarze Wrocławskiego Teatru Pantomimy (premiera w 2006 r.) w reżyserii Stefana Niedziałkowskiego. Przez dwa wieczory gościł nawet w Sali Kameralnej Teatru Wielkiego w Warszawie. „Dusioł” ma już więc swoją historię. Monologiem, i to w moim autorskim wykonaniu, stał się dopiero w ostatnim czasie.

W aktualnym połączeniu obu tekstów, poetycko-wizyjny obraz świata, wyrastający z korzeni ludowych wierzeń, podobnie jak u Bolesława Leśmiana, w drugiej części spotka się z żartobliwym, nieco karykaturalnym obrazem groteski erotycznej. Połączy je specyficzna wyobraźnia i oryginalne, poetycko-językowe figle, możliwe do upublicznienia dzięki zastosowaniu językowego chwytu wszechogarniającego neologizmu, który eliminuje wszelki wulgaryzm i dosłowność, a rzecz w drugiej części sprowadza do kunsztownej zabawy słowem i – mam nadzieję - artystycznie wyrafinowanego przedstawienia".

Tłem scenograficznym w przedstawieniu będą obrazy Franciszka Maśluszczaka, które korespondują z tematyką i stylistyką poetyckiej, nietypowej baśni, raczej dla dorosłych, Grzegorza Walczaka, w której sensualna witalność współgra z motywem metaforycznie pojętej deformacji i postępującego stygmatu Śmierci.

GRZEGORZ WALCZAK - poeta, prozaik, dramaturg, tłumacz literatury serbskiej i chorwackiej, doktor nauk humanistycznych, b. adiunkt polonistyki UW, kierownik literacki Teatru Rampa (1999 -2002), autor tomów wierszy, powieści, sztuk teatralnych, ok. 20 słuchowisk PR i radiofonii europejskich, zdobywca wielu nagród w Polsce i za granicą w konkursach na piosenkę, poezję, prozę, dramat, m.in. I nagroda za groteskę „Kaktus” w Konkursie na Słuchowisko Radia Belgrad (w konkurencji międzynarodowej) 1984 r.; Nagroda im. Witolda Hulewicza za tekst sztuki teatralnej „Obłoczni, czyli Sen Chopina” 2015; Nagroda specjalna w Międzynarodowym Konkursie Pro Poet 2020 w Serbii; III nagroda w Międzynarodowym Konkursie Folkloru Ziem Górskich – Zakopane 2021 za „Tryptyk górski”. Autor tekstu pierwszej w Polsce rock-opery „Naga”. Jego piosenki były śpiewane na festiwalach w Opolu, Sopocie; Złoty Pierścień w Kołobrzegu za piosenkę z jego tekstem „Wrzosy”. W 2016 r.- brązowy medal „Zasłużony Kulturze GLORIA ARTIS”, wyróżniony Nagrodą ZAKR za całokształt dokonań twórczych 12. 2020. Reprezentowany w polskich i międzynarodowych antologiach i leksykonach literackich.